Not Living in Fear

Oryginalne, surowe kompozycje, duża doza eksperymentów i klasyczne, kameralne instrumentarium. Tak w skrócie opisać można trio Hear In Now. Ich drugi album – “Not Living In Fear” zaciera granice pomiędzy jazzem, folkiem, muzyką współczesną i improwizowaną. Bardzo ambitny miks, który trafi raczej do małego grona odbiorców, ale za to bardzo ich uszczęśliwi na dużo dłużej, niż standardowe płyty ograniczające się do prezentacji jednego gatunku.

Trio Hear In Now tworzą: skrzypaczka – Mazz Swift, wiolonczelistka Tomeka Reid (obie ze Stanów Zjednoczonych) i włoska kontrabasistka – Silvia Bolognesi. Instrumentalistki z bogatym doświadczeniem, które dotychczas dzieliły scenę z gwiazdami zarówno muzyki improwizowanej (Nicole Mitchell, Anthony Braxton), jak i młodzieżowo-popularnej (Jay Z i Kanye West), swój pierwszy album nagrały w 2012 roku. Po pięciu latach powracają z materiałem, który stanowi spójną kontynuację ich muzycznych preferencji. Skąpe, ujednolicone instrumentarium, którym dysponuje „Hear In Now” kreauje bardzo intymny charakter wykonywanej przez trio muzyki. Materiał obfituje w eksperymentalne rozwiązania muzyczne: skrajne dźwięki, chromatyczne pochody, burdony, a nawet atonalne motywy. Dzięki takim zabiegom materiał na „Living in Fear” staje się konsekwentną kreacją groźnego i surowego klimatu. I tak „Terrotoma” – to muzyczna, tykająca bomba, pełna rytmicznego napięcia, z kolei „Billions and Billions” to zaledwie dwuminutowa etiuda, mocno osadzona dźwiękowo, z metrycznymi, powtarzalnymi motywami, rodem z twórczości Wojciecha Kilara. Ale panie z Hear in Now potrafią również uwodzić melodią. Dowodem na to jest tytułowy utwór „Living in Fear” z jazzowym wokalem, śpiewającej gościnnie na płycie Dee Alexander. Oczywiście, zanim dojdzie do przedstawienia melodyjnego standardowego tematu, instrumentalistki serwują słuchaczom eksperymentalne, połamane intro, które stanowi świetne wprowadzenie do bardziej dostępnej części utworu.

Wielkim atutem Hear In Now jest muzyczna spotęgowana muzyczna wrażliwość instrumentalistek, która uwydatnia się w bardziej nostalgicznych momentach na albumie. Utwory takie jak „Requiem for Charlie Haden” (przepiękny, minimalistyczny tribute), czy melancholijne „Cantiere Orlando” to kompozycje bardzo emocjonalne i eksponujące głęboki liryzm artystek.

„Not Living in Fear” to zagadkowa hybryda — muzyka, która balansuje na skraju najbardziej ambitnych gatunków. Materiał zdecydowanie wytrawny, który z każdym przesłuchaniem staje się coraz bardziej szlachetny i bezpośredni.