Mavi

Niecodzienny to zespół. Włoski akordeonista ze Spoletto, francuski tubista grający czasem na starożytnym instrumencie serpent i gitarze basowejz Hericourt i szwajcarski drummer mieszkający w Zurychu, który dzieciństwo spędził w Kamerunie. Luciano Biondini, Michel Godard i Lucas Niggli.

Każdy z nich jest mistrzem, każdy wywodzi się z innego kręgu kulturowego i ma inne doświadczenia muzyczne od klasyki, poprzez jazz, niekiedy rocka czy muzykę etniczną albo elektroniczną. Jako liderzy własnych zespołów nie należą do żadnej stylistyki i ich wspólne trio także żadnej z takich nie reprezentuje, ale do każdej w jakiś mnie lub bardziej widoczny sposób sięodwołuje.

Z równym sukcesem sięgają po utwory Brada Mehldaua („Unrequited”), Tootsa Thielmansa („Bluesette”) czy George’a Friedricha Haendla („Lancia ch’io pianga”) jak i po swoje własne kompozycje. Grają muzykę niecodziennych barw, co nie dziwi choćby ze względu na instrumentarium czy też niebagatelne talenty muzyków grania kolorem. Sami widzą barwy swojej muzyki tak błękitnymi, jak błękitna jest Ziemia widziana z perspektywy okołoziemskiej orbity. Są wirtuozami, którym kompozycja, inspiracje oraz kulturowy background służą jak malarzowi płótno, farby czy werniks, a swoboda improwizatorska jako język wyrażania emocji.

Być może ktoś spodziewałby się, że dysponując takimi warsztatowymi możliwościami, wiedzą i wyobraźnią Biondini, Godard i Niggli poszybują w rejony muzyki abstrakcyjnej, tymczasem jest wręcz przeciwnie. „Mavi”, podobnie zresztą jak ich poprzednia płyta „What Is There, What Is Not”, tak na marginesie także wydana przez szwajcarski INTAKT Records, to album mieniący się niezliczoną ilością czarownych melodii, namalowany na planie konwencjonalnych rzec by można harmonii i przemawiający do słuchacza w łagodnie melancholijny sposób.

Nie ma w tej płycie nic, co by otwierało nieznaną przestrzeń i jest jednocześnie wszystko, co sprawia, że czas spędzony w jej towarzystwie nie może być uznany za stracony.