Dividuality

Dla współczesnej muzyki improwizowanej nazwiska: Parker, Guy i Casserley od lat pozostają czymś w rodzaju ostatecznych drogowskazów. Na omawianym albumie Brytyjczycy kontynuują swe poszukiwania dotyczące ingerencji urządzeń elektronicznych w proces improwizacji i przenikania się dwóch, pozornie wrogich sobie obszarów estetycznych: akustycznego i elektronicznego.

Moim zdaniem kluczową rolę w odbiorze całości pełni Lawrence Casserley (live electronics, sound processing). Jego zadaniem jest odstąpienie od bardzo konsekwentnej praktyki działania w duecie: saksofon sopranowy – kontrabas. Elektroniczna ingerencja Casserley’a w materię muzyczną odgrywa różne role: niekiedy wprowadza coś na kształt delikatnego, choć stopniowo rozwijającego się kontrapunktującego akompaniamentu, innym razem z bogatej gamy skonstruowanych przez niego wariantów brzmieniowych powstaje pierwszoplanowa ściana dźwięku.

Całościowa panorama muzyczna zespołu robi wrażenie ażurowej, niezwykle świadomej, przez cały czas dokładnie kontrolowanej. Tych dziewięciu trwających dokładnie godzinę utworów nie sposób opisać w krótkiej recenzji. Tym bardziej, że za każdym kolejnym przesłuchaniem układają się w coraz to nowy, niepowtarzalny cykl emocji, tajemnic i znaczeń.