Excelsior

Excelsior – to mogłoby być jedno z wielu amerykańskich małych miast. Położone gdzieś na uboczu, niedaleko jeziora, u podnóża wzgórz i drogą wijącą się w szpalerze drzew. Z różami w przydomowych ogródkach, małym prezbiteriańskim kościółkiem, karuzelą, parkiem zabaw, no i fontanną rzecz jasna. Małe miasteczko idealne aby w nim dorastać, idealne aby potem, kiedy jest się już dorosłym, powracać do niego jak w nieco nostalgicznej podróży sentymentalnej do lat szczęśliwego dzieciństwa.

Nie wiem czy istnieje jakikolwiek Excelsior, ani czy tak właśnie wygląda. Można by o to zapytać Billa Carothersa, gdy przejedzie do nas kiedyś z koncertami, ale czy to kiedykolwiek nastąpi, nie wiadomo. Byłoby to sądzę bardzo przyjemne zdarzenie. Taki recital solo, jak właśnie na omawianej płycie.

Pewnie zawierałby inną muzykę, ponieważ to co słyszymy na płycie to jak zapewnia sam Carothers efekt inspiracji tu i teraz oraz owoc czystej improwizacji. Nie poprzedziły go żadne przygotowania, żadne  wcześniejsze szkice, notatki czy zamysły. To tym bardziej zaskakujące, że słuchając tej muzyki pierwsze co przychodzi do głowy to, że mamy do czynienia z bardzo wdzięcznymi, nawet może chwilami odrobinę banalnymi, ale jednak kompozycjami. Jest jednak w tej muzyce coś co nie pozwala traktować jej niepoważnie. „Excelsior” to zbiór 15 miniatur autorstwa Carothersa i jednej „Holy, Holy, Holy” będącej melodią tradycyjną. Układają się one w szalenie wciągające, niespieszne opowiadanie, napisane prostym językiem i znakomicie opowiedziane bez napuszonego ckliwego gadulstwa. Nie mówi nam o rzeczach ani zbyt wzniosłych, ani ponadczasowych, ale mówi prosto i mądrze.