Switchback

Słuchając debiutanckiej płyty Switchback, w sposób naturalny nasza uwaga skupia się przede wszystkim na postaci Wacława Zimpla. Ten znakomity klarnecista stale rozwija swoje umiejętności, tętni pomysłowością i wydaje się, że wcale nie ma zamiaru się zatrzymywać. Występując razem z saksofonistą Marsem Williamsem, kontrabasistą Hilliardem Greenem oraz perkusistą Klausem Kugelem, jednocześnie nagrywa płytę, o której można powiedzieć, że jest jedną z tych klasycznie jazzowych w jego dorobku. Rzecz jasna, mamy tu do czynienia z jazzem w wydaniu kreatywnym, będącym odzwierciedleniem inspiracji zarówno amerykańskiej jak i europejskiej spuścizny tego gatunku.

“Switchback”, którego zawartość stanowi koncert zagrany przez kwartet w Dreźnie w 2013 roku, to przykład tego wszystkiego, co najlepsze w kolektywnej improwizacji. Decyduje o tym zarówno indywidualny warsztat poszczególnych instrumentalistów jak i umiejętność nawiązywania dialogów między sobą. Szczególnie dobrze zdają się rozumieć Mars Williams i Wacław Zimpel. Partie klarnetu i saksofonu w kluczowych momentach wzmacniają siłę rażenia kwartetu, bywa jednak też i tak, że przyciągają uwagę siłą przeciwieństw. Klaus Kugel i Hilliard Greene spajają te próby w klarowną całość. Niemiecki perkusista wykorzystuje dodatkowo swój arsenał różnorodnych zagrań. Traktuje każdy dźwięk z niezwykłym pietyzmem, doskonale operując dynamiką i naprowadzając kolegów na odpowiednie tory.

Wracając do osoby Wacława Zimpla, trzeba przyznać, że muzyk konsekwentnie podąża obraną ścieżką. Nie poprzestaje jednak na tym, rozwijając się wielotorowo. Z Saagarą poszukuje nowych znaczeń w muzyce etnicznej. Na płycie z Evanem Ziporynem, Gyanem Riley’em oraz Hubertem Zemlerem poszukuje wspólnego mianownika dla muzyki współczesnej i jazzowej. Ze Switchback udaje mu się z kolei stworzyć wypowiedź artystyczną na bardzo wysokim poziomie. Przy okazji udowadnia, że w kolektywnym, kreatywnym jazzie wciąż może tkwić duży potencjał i siła.