Luty

Płyty, które nie są oczywiste w swoim wydźwięku i które trudno jednoznacznie zaszufladkować, wzbudzają u mnie szczególne zainteresowanie. Tak też się dzieje w przypadku debiutanckiego albumu grupy Doors Not Shut. Zespół tworzą wyróżniający się w ostatnich latach polscy artyści, a sekstet zasila dodatkowo australijski perkusista Philip South. Już sam skład przyprawia zresztą o zawrót głowy. Na albumie “Luty” przecinają się drogi klarnecisty Wacława Zimpla, kontrabasistów Ksawerego Wójcińskiego i Andrzej Święsa, perkusisty Krzysztofa Szmańdy oraz pianisty Krzysztofa Dysa. Mamy tu zatem do czynienia z creme de la creme naszej sceny jazzowej i dla niektórych po prostu z super grupą.

Myliłby się jednak ten, kto sądzi, że na albumie “Luty” znalazły się utwory wpisujące się w pojemną szufladę improwizowanego jazzu. Drogowskazem do zrozumienia zamysłu grupy może być… jej nazwa. Zdaje się, że muzycy nie zamykają się na różne pomysły i inspiracje. Bawią się też konwencją jazzowego sekstetu do tego stopnia, że rotują składem i jak zapewnia wydawca, nigdy nie grają wszyscy razem.

Utwory zarejestrowane na potrzeby tej płyty charakteryzują się też zróżnicowaną dynamiką. Na początku wydaje się, że dominującą inspiracją będzie minimal music, czyli nurt muzyki współczesnej, któremu dużo uwagi w ostatnim czasie poświęcił Wacław Zimpel. Potem jednak grupa rozwija skrzydła i z dużą gracją porusza się w obrębie innych stylistyk: free jazzu, czy współczesnej kameralistyki.

Doors Not Shut żonglują konwencjami z dużą swobodą i niekiedy też z przymrużeniem oka. Nie jest to album, do którego należy podchodzić ze śmiertelną powagą, bo i artyści tworzący tę grupę na szczęście mają dystans do tego, co robią i prawdopodobnie mają też dystans do samych siebie. Efekty ich współpracy na albumie “Luty” przynoszą muzykę niezwykle twórczą i inspirującą, która utrzymuje się na wysokim poziomie. Miejmy nadzieję, że ciąg dalszy nastąpi.