The Lost And Found

Jest o niej naprawdę głośno na amerykańskiej scenie jazzowej. Zresztą nie będzie wiele przesady w stwierdzeniu, że właśnie jesteśmy świadkami nadejścia młodego, bardzo utalentowanego pokolenia muzyków, którzy z jazzową materią, historią gatunku, jego estetyczną tradycją, ale również niezliczoną ilością innych inspiracji potrafią sobie poradzić w taki sposób, że na samym końcu powstaje muzyka na tyle oryginalna, a jednocześnie daje pozostająca w kanonie jazzu, że przejść obok niej nie sposób.

Artystka, którą mam na myśli to Gretchen Parlato. Herbie Hancock wypowiada się o niej słowami najwyższego uznania, podobnie czyni Terence Balchard, a Wayne Shorter wręcz porównuje jej sposób podejścia do głosu do tego, którym zasłynął wielki Frank Sinatra. NIE mniej entuzjastycznie w swoich opiniach są amerykańscy krytycy, zdaniem których sztuka wokalna i pomysł na muzykę Gretchen to, przy oczywistych i wyraźnych różnicach, największe zdarzenie w świecie jazzowej wokalistyki od czasów Cassandry Wilson.

Jak jest w naprawdę, przynajmniej w zarysie, będziecie mogli się zorientować sięgając do krótkiego podcastu.

Prawdą jednak wydaje się, że Gretchen Parlato jest na bardzo dobrej drodze, aby odnaleźć swoje miejsce w obszarze jazzowego śpiewania. Ze swoim jasnym, aksamitnym głosem, ale i atencją dla harmonii jako przestrzeni, w której ten głos ma funkcjonować sprawia, że warto się jej bardzo uważnie przysłuchać. Do tej uwagi namawiać będę tym bardziej, że muzyka młodej Amerykanki w pierwszym kontakcie wcale niekoniecznie musi emanować  jakąś zadziwiająco niespotykaną aurą oryginalności. Ot można by pomyśleć, że mamy tu zbiór piosenek czasem pióra samej wokalistki, kiedy indziej utworów z soulowego repertuaru Simply Red czy słynnej wokalistki znanej m.in. z Fugees  oraz jazzowych evergreenów. Kiedy jednak pozwolimy sobie zagłębić się w akompaniament, dotkniemy współbrzmień instrumentów, zajrzymy w subtelności frazowania i klarowność pomysłu może prędko okazać się, że tam pod spodem dzieją się bardzo rozkoszne dla ucha i pożywne dla wyobraźni zdarzenia, intrygujące na zupełnie innym poziomie niż to zazwyczaj dzieje się w prostym kontakcie z piosenką. Tym bardziej stanie się to wyraźne,  gdy uświadomimy sobie, że np. te standardy to wielki davisowsko-evansowski „Blue In Green” czy niezrównany „JuJu” wspomnianego już wcześniej Wayne’a Shortera.

Na swojej najnowszej płycie, co dodatkowo warte jest odnotowania w pamięci Gretchen Parlato występuje w wielu rolach. Rola wokalistki i autorski tekstów jest owszem kluczowa, nie mniej ważna jest jednak funkcja producentki całego muzycznego zdarzenia, jakim jest „The Lost And Found” tak na marginesie będąca trzecią autorską płytą w jej artystycznym dorobku. Oto bowiem mamy do czynienia nie tylko z atrakcyjną właścicielką atrakcyjnego głosu, ale też z dziewczyną, która chce i z sukcesem potrafi zaaranżować całość muzycznej przestrzeni wokół siebie, a to niewątpliwie jest już cechą niezbyt często spotykaną. Owa kompetencja, przeświadczenie o słuszności drogi i zwartość pomysłu na muzykę, wyraża się także poprzez skład muzyków, jakimi podczas tej sesji się otoczyła. Szczególnie w osobach Taylora Eigisti oraz Dayna’y Stephens znalazła wybornych współarchitektów  swego muzycznego emploi.

Tak więc może warto byłoby zapisać Gretchen Parlato do listy ważnych postaci dzisiejszej wokalistyki jazzowej? Tak swoją drogą ciekawe kiedy o upomni się o nią któryś z wielkich koncernów płytowych. Póki co jeszcze wciąż nagrywa dla niezależnej oficyny Oblique Sound