Pracujemy nad nową odsłoną serwisu. Możesz napotkać drobne błędy edycyjne, które na bieżąco usuwamy. Dziękujemy, że jesteś z nami!
Peter Brötzmann – tenor & baritone saxophones, tarogato; Yoshisaburu Toyozumi – drums, percussion
Zostaniecie przenicowani. Wywinięci na lewą stronę. Spotkacie się z burzą. Z cyklonem. Huragan zmiecie Was z powierzchi ziemi. Duet Brotzmann-Toyozumi nie ma zmiłowania dla uszu. Rozpoczyna od trzęsienia ziemi, a potem zwiększa napięcie.
Jedynie dwa instrumenty, a nawałnica dźwięków godna oper Wagnera. Nie ma zmiłuj się. Zanim dojdziecie do cytatu z Lonely Woman Colemana zostaniecie rozstrzelani z dziesięć razy. Nawet nie wiadomo kiedy. Free jazz w swej czystej, radykalnej, choć chyba już nie ekstremalnej postaci. Te nagrania pochodzą z Tokyo z 1982 roku i są doskonałym przykładem, że free, kiedy grany jest z pasją, przez muzyków, którzy potrafią wykorzystać możliwości swych instrumentów, może być ciekawą muzyką, która mimo upływu lat od początków swej rewolucji, mimo fali krytyki, jaka spotykała ją właśnie z początku lat 80, może dostarczyć wielu pozytywnych wrażeń. Pod jednym warunkiem – trzeba lubić free jazz.
Osobom, które stronią od takich dźwięków, muzyka ta jest surowo zakazana. Ba, jej użycie może skończyć się śmiercią lub kalectwem. Niestety jakość praktycznie amatorskiego nagrania pozostawia wiele do życzenia.
