KIRK III

Z muzyką powstającą na styku różnych gatunków bywa często tak, że bardziej uwodzi mnogością odniesień, czy stylistyczną ekwilibrystyką niż samą jakością. Na szczęście nie jest to niepisaną regułą. Łącząc często bardzo odległe od siebie inspiracje, zespół kIRk wydaje się jej wręcz zaprzeczać. Paweł Bartnik (elektronika), Olgierd Dokalski (trąbka) i Filip Kalinowski (gramofon) swoim trzecim długogrającym albumem udowadniają, że można mieszać gatunki muzyczne w sposób naturalny oraz dbać o autorskie brzmienie i taką też wizję artystyczną.

“III”, które wydało skupione głównie na hip hopie i nowej elektronice Asfalt Records, powstało na bazie szkiców do filmu niemego „Zew Cthulhu”. Utwory płynnie wyłaniają się i wynikają z poprzedzających je fragmentów. W przeciwieństwie do przełomowej dla kIRk “Mszy Świętej w Brąswałdzie” nie uświadczymy tu jednak sampli z filmów. Dominują za to dubowe pogłosy, winylowe trzaski oraz miarowe, napędzające całość bity. Nad pełną napięcia, ołowianą powłoką dźwięków elektronicznych unosi się trąbka Olgierda Dokalskiego. Niekiedy melancholijna, stapiająca się z tym, co syntetyczne, innym razem będąca kontrapunktem dla materii wytwarzanej przez Bartnika i Kalinowskiego. Punktem szczytowym “III” i zarazem najlepszą kompozycją, która mam nadzieję otworzy nowy rozdział w twórczości zespołu, jest zamykający, przeszywający na wskroś utwór z gościnnym, wokalnym udziałem Antoniny Nowackiej.  

W moim odczuciu “III” jest póki co najciekawszą pozycją w rozrastającej się dyskografii kIRk. Od kiedy pamiętam, panowie mieli dar do budowania dramaturgii w ramach konkretnego utworu. I to wciąż pozostaje aktualne. Teraz udało się zrobić jeszcze jeden krok do przodu: stworzyć płytę opartą od początku do końca na wyważonej, wciągającej narracji, która wywołuje u słuchacza prawdziwy dreszcz emocji.