Pracujemy nad nową odsłoną serwisu. Możesz napotkać drobne błędy edycyjne, które na bieżąco usuwamy. Dziękujemy, że jesteś z nami!
Archie Shepp – tenor sax; John Betsch – drums; Santi Debriano – double bass; Ken Werner – piano
Dla miłośników talentu Sheppa jest to pozycja bezdyskusyjna, wpisująca się w ów specyficzny rys całej muzyki saksofonisty, która tak naprawdę nigdy nie była aż tak bardzo free, jak próbowano o niej mówić. Świadczą o tym nawet nagrania dokonane jeszcze w latach 60. To zaś, zrealizowane przy pomocy młodych wówczas muzyków: Kenny’ego Wernera – fortepian, Santie DeBriano – kontrabas i Johna Betcha – perkusja, wydaje się niemal emblematyczne.
Shepp jest twórcą zanurzonym w tradycji. Tutaj gra tylko cztery, ale za to rozbudowane utwory: dwa pióra Theloniusa Monka („Well You Needn’t”, „Round About Midnight” wielki klasyk Coltrane’a „Giant Steps” oraz tytułową kompozycję własnego autorstwa. Osobiście wydaje mi się cokolwiek niebezpieczną sytuacją rozgrywanie tak słynnych utworów, nawet jeśli należy się do grona jazzowych gigantów. O wspomnianych utworach powiedziano już wiele ważnych rzeczy (już w początkach lat 80.) i o ile nie dysponuje się poważnymi przemyśleniami na ich temat może nie ma potrzeby po nie sięgać. Shepp raczej nie odkrywa nowych stron tych kompozycji, ale… i to stanowi wartość największą tego nagrania, nasyca je swoim unikalnym brzmieniem, charakterystyczną frazą oraz pozwala pozostałym muzykom zbudować wokół siebie wciągające, choć przecież nie odkrywcze otocznie.
Czy więc mamy do czynienia z dobrym historycznym nagraniem, czy może z przeciętną, niewchodzącą na wyżyny jazzowej myśli płytą? Trudno rozstrzygnąć, ale biorąc pod uwagę rodzący się wówczas marsalisowski neobop, ze spokojem ducha zaliczyłbym ją do tej pierwszej kategorii.
