Gefion

 

Wykonywany przez nich repertuar, w całości napisany przez Bro, stanowią kompozycje na swój sposób amorficzne; dźwięki, które się nań składają, zdają się być w ciągłym ruchu dyktowanym nie przez logikę, a intuicję i organiczną nieregularność. Wybrzmiewają one w przestrzeni rozległej, pełnej powietrza oraz chłodnego piękna. Muzyczne barwy rozlewają się, pogłosy rezonują, wzniecając odległe echa. W tych dźwiękowych fluktuacjach słychać mistrzostwo i mądrość artystów, którzy działaniem oszczędnym są w stanie zbudować ilustracyjną wartość swojej sztuki. Jej rozmycie wyrazowe bierze tu górę nad jasnym przekazem, jednoznacznymi emocjami czy dającymi się zdefiniować myślami. 

 

Nie wszystkich utworów to dotyczy – choćby kompozycji „And They All Came Marching Out Of The Woods”, w której stałym oparciem dla swobodnych peregrynacji Bro i Christensena jest rytmiczny motyw basu Morgana, „Copenhagen”, gdzie wariacje jednej gitarowej frazy towarzyszą improwizacjom pozostałych instrumentów czy wzruszającego miarowym łkaniem utworem „Oktober”. I one właśnie wypadają na „Gefion” najlepiej, gdyż ich komunikatywna narracja sprzyja wykreowaniu silniejszych emocji, których w pozostałych, bardziej nastrojowych kompozycjach, brakuje.