Arcanum

Arcanum – pierwsza studyjna płyta duetu Schearer/Niggli. Wydana w poważnej płytowej oficynie w Intakt Records. Już dawno, bo pod koniec 2014 roku. Trochę przeleżała w naszej redakcyjnej przechowalni, nie tyle czekając na lepszy czas, co w oczekiwaniu, aż opadną emocje po wielokrotnych przesłuchaniach swojej poprzedniczki, koncertowej Tyr-Gly-Gly-Phe-Met – Live At Jazzwerkstatt Bern.

I dobrze, że odczekała swoje, bo po tamtej szalenie dynamicznej, brawurowej płycie, Arcanum mogła wydać się albumem wcale nie tak bardzo porywającym, jak podpowiadał rozbudzony koncertówką apetyt i poprzez to mogłaby zostać niesprawiedliwie potraktowana. Jest też inna okazja, na którą warto było czekać. Lucas Niggli będzie goście Ad Libtum 2016, ale nie jako drummer czyichś zespołów, ale jako jeden liderów.

Wracając do sedna, Arcanum to inna płyta, choć głos wbudowany w elektronikę i perkusista ten sam. Tutaj rzecz jest o wiele bardziej refleksyjna, zagrana jakby z większym namysłem. A może nie, wcale nie namysłem tylko z inną energią. Przypomina jakiś przedwieczny rytuał, jakąś alchemiczną skupioną kreację tworzenia odrębnego świata dźwięków. A do tego potrzeba natchnienia, to jasne, ale również wiedzy, wyobraźni i szerszej perspektywy. Bo przecież ten nowy kosmos to nie tylko starcia żywiołów, porywy emocji, ale także niezliczony zbiór spraw mniejszych, współzależności bardziej subtelnych, barw nie tylko jaskrawych, ale także i tych ukrytych w cieniu, a przecież przez to wcale nie mniej ważnych.

I to wszystko tu jest i ten cudownie afrykański rytmiczny kontekst też. I nie odbierze tego płycie Arcanum nic, nawet nasze rozgorączkowanie wcześniejszą koncertową płytą . Bez dwóch zdań bardzo pochłaniająca wyobraźnię pozycja, wcale nie domagająca się od słuchaczy jakiegoś nadzwyczajnego osłuchania, co więcej, niosąca ze sobą bardzo intymną i w osobliwy sposób czystą muzykę.