KnowingLee

To Brubeck? Mamy rok 2012 i ktoś zaczyna album Brubeckiem?! Romantycznie, nastrojowo, bez pośpiechu? Prawie pościelowo, ale jakże jazzowo zaczyna się ta płyta! Może trochę słodki jest fortepian, ale jakoś zupełnie nie wzdryga. Panowie muskają granicę zwierzenia i obnażenia – i robią to zniewalająco. A to dopiero początek.

Od razu słychać, że zarówno weteran Konitz, jak i Liebman z Beirachem, to muzycy, którzy wciąż potrafią inspirować. Jasny ostatnio na duszy Konitz zagląda z Liebmanem w ciemniejesze zakamarki, a Liebman cieszy się każdym brzmieniem na granie w tak przyjacielskim gronie. Sposób, w jaki w ten duet wplata się Beirach, a w istocie wszystko, co tu wyczynia, jest rozbrajające.

Przestrzeń tego albumu przypomina mi dokument, który dwa lata temu można było obejrzeć w Warszawie. Fiński film nosi dwuznaczny tytuł „Para do życia“, a jego bohaterami są mężczyźni, którzy – jak cały naród fiński – spędzają w saunie sporą część każdego dnia. Ukazano ich bardzo niecodzienne rozmowy i rzadki w naszej kulturze rodzaj wrażliwości i empatii. Jest to film bardzo niemęski, jeśli posłużymy się do oglądania tego obrazu słowiańskim czy germańskim okiem. „KnowinLee“ to w pewnym sensie równoległy do tego filmu byt.

Rzecz jasna, to skojarzenie w żadnym stopniu nie wyczerpuje charakteru tego albumu. Wspaniale wyzyskali muzycy formułę fortepianowego tria na dwa saksofony. Wyzyskali, ale nie przegadali. I cóż, że znów rozmawiają Porterem, Greene’em i Davisem? To rozmowy skupione, ciepłe, uważne, wielowątkowe – ich własne kompozycje to mistrzowski dialog tradycji i awangardy – i, co tutaj najważniejsze, nienadużywające znaczenia słów.