Cosmic Lieder

Raz na jakiś czas spotykamy znajomych, których dawno nie widzieliśmy, spędzamy z nimi pół dnia i nocy, a następnego ranka głowa dziwnie się zachowuje. Taka głowa wymęczona pewne rzeczy znosi źle. Szczególnie niemiłe dla tej głowy są: wysokie tony, nagromadzenie dźwięków, szmery, zgrzyty, krzyki, przeciągane jednostajne chropowate nuty, nagłe zmiany tempa, połamane harmonie, chaotyczne kompozycje. Na wszystkie te bodźce biedną głowę naraziły kosmiczne pieśni. A mimo to wytrzymała i chociaż ledwo tego dnia pracowała, wciągnęła się całkiem.

Nie wiem, jak ci dwaj to robią, ale w ogóle nie było nieprzyjemnie. Jak się pianista spotka z saksofonistą, to czasem potrafią głowie zrobić kuku. Bo to są głośne instrumenty. I można nimi wydrapać w głowie wszystko. Nawet głowa niepospotkaniowa nie zawsze to zniesie. A tu – proszę! Balsam lepszy niż tabletki musujące. To pewnie dlatego, że tu tak lirycznie.

Pewnym wyjaśnieniem może być też krótkość utworów – najdłuższy trwa nieco ponad cztery minuty. To dla głowy atakowanej jest nader pożyteczne. Słucha takich krótkich opowiastek, a jest ich trzynaście, i jest szczęśliwa, bo każda z nich jest inna, a żadna nudna. Wspaniała kolaboracja na rzecz każdej żądnej świetnej improwizacji głowy. Dużą frajdę głowie zrobił ten duet. Zaraz głowa sięgnie do innych takich duetów, bo trochę już doszła do siebie, a chęć słuchania została. A jest po co sięgać, na przykład po Steve‘a Lacy‘ego (którego Jones, nota bene, całkiem wczytał) i Mala Waldorna, Herbiego Hancocka i Wayne’a Shortera czy Branforda Marsalisa i Joeya Calderazzo, którzy minionej jesieni wydali „Songs of Mitrh and Melancholy“.

Głowa już w pełni sprawna winna jest jeszcze zdanie o twórcach. Mathew Shippa nie trzeba przedstawiać, ale Dariusa Jonesa po prostu należy, jednak będzie to miało miejsce przy okazji odsłuchu albumu jego tria – już niebawem w Jazzarium.